Konkursy

Projektowany plac zabaw znajduje się na terenie Parku Praskiego w Warszawie. Istniejący plac jest wydzielony z przestrzeni parku stałym ogrodzeniem, wzdłuż którego znajdują się miejsca siedzące dla rodziców. Układ ten tworzy granicę oddzielającą dzieci od przestrzeni parku, co utrudnia kontakt dzieci z rodzicami. Projekt Parku reKREACJI zakłada zerwanie z tym podziałem i dzięki zmniejszeniu powierzchni placu zabaw, powstanie swoistej strefy buforowej, w której spotykają się i wzajemnie przenikają obie funkcje. Strefę tą tworzą kubiki, które zarówno dzieci jak i dorośli mogą łączyć w rozmaite konfiguracje reKREUJĄC przestrzeń według własnych potrzeb (zamknięcie, lub otwarcie ogrodzenia, powstanie siedzisk, lub zabawek).

Projekt wnętrza placu zakłada usunięcie istniejących rozwiązań i zastąpienie ich nowymi autorskimi kreacjami opartymi o wariacje dotyczące tradycyjnych zabawek.

Wisząca huśtawka ewoluuje poprzez zmianę kierunku ruchu z horyzontalnego na wertykalny. Poprzez zastosowania zasady wagi umożliwia zabawę dwóm dzieciom lub w wersji trzyosobowej trzem osobom o różnej wadze (np. osoba dorosła i dwójka dzieci). Wyposażenie jej w siedzisko w kształcie siodła pozwala na większą swobodę i bezpieczeństwo. //

Kolejna zabawka powstała poprzez wciśnięcie tradycyjnej huśtawki dwuosobowej pod powierzchnię placu i zastąpienie siedzisk platformami w kształcie liści. Kreuje to w przestrzeni placu ciągi interaktywnych trampolin, które pozwalają zarówno na dynamiczne skoki jak i swobodne balansowanie nawet grupie dzieci.//

Poprzez obrót wokół punktu podparcia tej samej tradycyjnej huśtawki powstała trzecia zabawka. Przyjmuje ona formę wycinka sfery, który pozwala zarówno na huśtanie w wielu kierunkach jak i balansowanie w praktycznie każdej możliwej pozycji. Jej rozmiar umożliwia zabawę jednemu lub kilkorgu dzieci. Może również z powodzenie pełnić funkcję siedziska dla rodziców.//

Projektowane materiały gwarantują dużą trwałość zabawek przy jednoczesnym zapewnieniu jak największego bezpieczeństwa dzieci. Są to materiały możliwie lekkie, dające dzieciom poczucie iż zostały one zaprojektowane specjalnie z myślą o nich.//

Projekt wykonany z Michałem Bartnickim

„Krew brata twego głośno woła ku mnie z ziemi!” Rdz 4, 10 -

Tak jak kiedyś krew niewinnego Abla wołała do Boga Jahwe, tak i dziś krew przelana na tym miejscu domaga się czci i pamięci. Krew ta nabiera materialnego wyrazu - spadając na lubelską ziemię stała się ziarnem, które po wielu latach, nie tylko w świadomości mieszkańców, ale i w namacalny sposób, w postaci pomnika i placu wyrasta z ziemi w postaci drzewa. Jest to drzewo podobne do drzewa poznania z ogrodu Eden. Zło zostało już wyrządzone poprzez zerwanie owocu zbrodni. Dla nas, żyjących po tych wydarzeniach jest przestrogą, symbolem złamanego prawa każdego człowieka do życia, wolności i pokoju. Jest także wyrazem pamięci, hołdem składanym ofiarom tamtych wydarzeń.


Przestrzeń placu w naszym projekcie potraktowaliśmy jako formalną i funkcjonalną całość. Wynika to z faktu, iż późniejsze przeznaczenie przylegających terenów rzeźni miejskiej nie jest znane. Takie ujęcie tematu pozwoli na zachowanie charakteru przestrzeni placu, upamiętniającego tak ważne wydarzenia, bez względu na kształt przestrzeni wokół. Pomysłem na takie ujęcie tematu był wagon kolejowy. Który sam w sobie jest stały, posiada własny wyraz i charakter, zmienia się tylko miejsce w jakim się zatrzymał. Plac posiada co prawda stałe miejsce w przestrzeni miasta, ale jego „drogą” jest czas w którym zmianie ulegnie ukształtowanie przestrzeni w jakiej się znajduje. 

Wokół placu znajduje się ogrodzenie wykonane z betonu z widocznymi śladami deskowania. Nadaje to przestrzeni placu nastrój powagi, zadumy i odrębności. Na murze znajduje się napis ”Lubelski Plac Śmierci” oraz zapis mówiący więcej o historii miejsca. Napis uwieczniony jest w postaci zagłębienia w licu - „wyryty” w murze. Posadzka placu wykonana jest z betonu wylewanego. Wejście na plac stanowi niemalże cała północno-wschodnia jego krawędź, sąsiadująca z ciągiem pieszym i ulicą Zimną. Dzięki takiemu zespoleniu podkreślonemu poprzez przesunięcie formy przestrzennej w granicę placu uzyskaliśmy optyczne i funkcjonalne rozszerzenie funkcji placu, która rozlewa się na sąsiadującą z nim, od tej strony, przestrzeń publiczną.

Podział placu stopniami symbolizuje stopniowe odkrywanie historii miejsca w miarę przechodzenia w głąb placu. Tak jak kolejne stopnie schodzą w dół odkrywając krótkie odcinki szyn kolejowych, składające się w symboliczne ciągi torów, tak człowiek zagłębiając się w przeżyciach, emocjach coraz głębiej uzmysławia sobie głębię i tragedię upamiętnianych wydarzeń. Stopnie posiadają wbudowane lampy oświetleniowe, oświetlające posadzkę placu oraz znajdującą się na nim formę przestrzenną od strony placu. Światło przebijające przez ażurową konstrukcję drewnianej ściany pozwala osiągnąć ciekawy efekt optyczny, nawiązujący do skrywanej przez to miejsce historii.

Forma przestrzenna zaprojektowana na placu nawiązuje do symbolu drzewa wyrastającego z ziarna przelanej krwi, będącego namacalnym symbolem wołania o pamięć i szacunek dla zamordowanych na tym miejscu osób. Ma formę ażurowej ściany wykonanej z używanych podkładów kolejowych łączonych śrubami kolejowymi. Otwory w ścianie (o wymiarach 15 x 15 cm) nawiązują do szczelin pomiędzy deskami w starych wagonach kolejowych używanych do wywózek ludności. Były one dla ludzi przewożonych w tak nieludzkich warunkach jedynym źródłem powietrza i światła. Usytuowanie formy przestrzennej przy ciągu pieszym, znajdującym się obok placu, wymusza niejako na przechodniach kontakt z pomnikiem oraz poprzez grę światła intryguje i zmusza do refleksji. Od strony wewnętrznej z drewna „wyrastają” wykonane z odcinków szyny kolejowej półki-konary. Jest ich 12 i symbolizują poszczególne głosy wszystkich zamordowanych, gdyż tragedia ta oprócz niewątpliwego i bardzo mocnego wyrazu społecznego posiada także wyraz prywatnych tragedii rodzin i osób, które zostały skrzywdzone poprzez brutalne odebranie im bliskich. Tłum ten nie był przecież bezimienny. Projekt wykonany z Michałem Bartnickim

Wanna trójkąt jest formą łączącą prostotę rozwiązań, nowoczesną, prostą bryłę i ergonomię użytkowania. Pierwotna forma wanny wspornikowej posiada możliwość przechylania, niejako TRANSFORMACJI pierwotnej idei wanny w formę odmienną – współgrającą z otoczeniem w nowy sposób. Symbolizuje dążenie człowieka ku zmianom, pokazuje inny punkt widzenia na niektóre sprawy. Wanna wychodzi ze ściany konstrukcyjnej, gdzie zawarty jest mechanizm wspornikowo-obrotowy. Dzięki nowoczesnym rozwiązaniom budowlanym i mechanicznym jest w stanie zaprzeczyć klasycznemu układowi wanny jak i zapewnić komfort. Użyte materiały to stal jako materiał konstrukcji wspornikowej i akryl. Połączenie to daje możliwość stworzenia nowoczesnej – ruchomej konstrukcji o dynamicznej a zarazem i „interaktywnej” bryle. Wanna ta dedykowana jest osobom aktywnym, przebojowym a zarazem praktycznym.